Clubdag 2019

Voorwoord

 

Wij zijn Tiny 66 en Simone 57 jaar. We zijn twaalf jaar getrouwd

Ik heb al 45 jaar schapen de eerste 10 jaar had ik Texelaars.

Maar die lammeren moeilijker.

Toen ben ik zwartblessen gaan houden.

Altijd zo goed mogelijk een goede aftekening te behouden.

Ik ben opgegroeid op een boerderij met koeien varkens en kippen. In Mariahout later ben ik schilder geworden en meestal met plezier gewerkt.

Simone  is opgegroeid in Helmond en heeft daar 17 jaar gewerkt in de modezaak van haar vader. Simone is16 jaar geleden bij mij komen wonen.

 

Tiny heeft zich begin mei aangemeld bij de club van zwartbles-fokkersgroep, hij vindt het belangrijk voor de toekomst een zuiver ras te behouden en betere kwaliteit schapen te krijgen ook voor de gezelligheid en het sociale aspect.

 

Zaterdag 21 juni 2019 liggen we in bed en bepraten en wisselen ideeën uit wat ons te wachten staat in Maarsbergen.

 

Het verslag van de dag

 

Zaterdagochtend zeg ik onze Trix gaat ook mee, nee zegt Tiny, ze is misschien niet welkom. Dus de hulpoppas wordt met spoed ingeschakeld, Anneke onze dierbare buurvrouw van 84 jaar en slecht ter been, ze moet Trix ±13.00 uur een plasje laten doen, van 9.00 uur tot 17.00 uur een plasje ophouden is te lang voor onze Trix. We vertrekken om 9.00 uur en deponeren de sleutel bij Anneke in de brievenbus, moet zo kunnen bij een spoedgeval. We arriveren om 10.12 uur bij de familie Ruitenberg, Griftdijk 13, Maarsbergen.

 

We stellen ons  voor aan iedereen die er is en drinken koffie met een koekje erbij tot iedereen is gearriveerd.  Tussen 10.15 uur en 10.30 uur wordt de dag geopend door de voorzitter, met een welkomstwoord, daarna geeft hij het woord aan Sjaak Ruitenberg, onze gastheer, die  ons  zijn bedrijf en werkzaamheden wil laten zien en toelichten.

We beginnen bij de zwartbles schapen langs het woonhuis, daarna gaan we naar de vleeskoeien en de gastheer raakt niet uitgepraat.

Iedereen moet de wei in, want de koeien staan heel ver weg met de kalfjes, dit is een prachtig gezicht zo hoort het in de wei moeder en kind samen, dan zijn ze heel erg blij.

 

Ik ga niet mee de wei in, ik aanschouw het op een afstand, op een boomstam buiten de wei, al dat vlees in de wei: het menselijke en dierlijke kunnen elkaar goed verdragen, iedereen blijft lang ver weg, maar op een moment komt het menselijke vlees op een drafje uit de wei  met de koeien erachteraan, ze vonden het genoeg dat iedereen naar hun mooie billen kwam kijken, eruit jullie we willen gras eten. Dit is ons Domein.

 

Sven van 6 jaar de zoon is ook de wei ingelopen, maar aan de natte kant, Sven komt met zijn rubberlaarzen bij iedere stap vaster in de modder te staan en op een moment kan hij geen stap meer zetten en roept hulp, en hulp komt: deze dame neemt Sven op haar rug en komt zelf ook vast te staan en we vallen net niet languit in de koeien stront, maar wel flink onder de stront, dit is heel gewoon op een boerderij.

 

Tiny krijgt om kwart voor één telefoon van Anneke, Trix wil geen plasje doen, maar wel heel veel decibel komt er uit. Tiny en Simone zijn niet thuis daarom verdedigt ze het huis.

 

De gastheer ging meteen aan de slag met het voorbereiden van de BBQ.

We hebben geweldig lekker gegeten bv. sla, ui, en broodjes kroketten, hamburgers en lamsvlees alles eigen slacht.

 

Ca. 13.45 uur kregen we een lezing van dierenarts Judith van Andel over rotkreupel en andere aandoeningen aan de poten en hoeven van schapen. Hoe je moet voorkomen en bestrijden.

Na de lezing wist ik pas waarom de hoeven zo belangrijk zijn voor schapen. Als dank voor de lezing kreeg Judith 6 fossielen: ze was er erg dankbaar voor als verzamelaar.

Na de lezing en dia reportage heeft iedereen nog een drankje genuttigd en informatie uitgewisseld.

 

Onze gastheer verdient een lintje voor zijn gastvrijheid en BBQ en het gebruiken van zijn woon- en werkomgeving.

 

Iedereen heeft een gezellige dag gehad, hoever sommige mensen ook moesten komen, een gezamenlijke  interesse geeft een band en brengt mensen bij elkaar. Het weer bepaalde het succes van de dag.

Nawoord

 

Tiny en ik zijn als één van de laatste huiswaarts gegaan we waren in 55 min. thuis, onze Trix was zo blij toen ze ons zag dat ze snel haar plasje deed, onze Trix laten we nooit meer thuis ze hoort bij ons, Trix leren jullie de volgende keer kennen.

 

Tot ziens van Trix